Gadżet - co to takiego?

Autorem artykułu jest Mr.Yoso

Czym są gadżety, dlaczego je lubimy, co dla nas znaczą? Coraz więcej osób zadaje sobie te pytania, a jeszcze więcej z nas na codzień używa przedmiotów które spokojnie można nazwać gadżetami. Co więcej, stają się one nieodzownym atrybutem współczesnego człowieka.

Trudno jest jednoznacznie określić czym jest gadżet. Słownik współczesnego języka polskiego (1) podaje że gadżet to niewielki przedmiot związany z jakąś dziedziną stanowiący pamiątkę, lub będący reklamą czegoś… Inna definicja gadżetu – „niewielki przedmiot, zwykle nie pełniący funkcji użytkowej” również w pełni nie określa, co to tak naprawdę jest. Spróbuję pokrótce zapełnić tę lukę.

Szukając wyjaśnienia czym są gadżety, natkniemy się na różne podejścia do tematu, można je jednak podzielić na dwa dominujące nurty: marketingowy i technologiczny.

Z marketingowego punktu widzenia gadżet to niewielki przedmiot, przyrząd, lub urządzenie, czasem niepełniący żadnej funkcji użytkowej za to kojarzący się bezpośrednio z firmą lub jej działalnością. Gadżetami mogą być więc najprostsze rzeczy takie jak, reklamówki, figurki, podstawki, przyciski do papieru, długopisy, czy breloczki. Zadaniem gadżetów firmowych jest przede wszystkim wytworzenie więzi emocjonalnej z klientem, budowanie pozytywnego wizerunku firmy, kreowanie określonych skojarzeń czy po prostu przypominanie o danej firmie. Tego typu gadżety, dla klienta darmowe, traktowane są jak jeden z dostępnych firmie nośników reklamowych, który docierając do klientów w formie darmowego prezentu ma wywołać określony efekt. Materiały tego typu są zazwyczaj zaopatrzone w logotyp - znak towarowy lub markę (brand) stanowiące nazwę, termin, symbol, napis, wzór albo ich kombinację, kompozycję kolorystyczną lub zestawienie wszystkich tych elementów wykorzystywane w celu odróżnienia danego produktu od produktów konkurencyjnych.  Najwcześniejsze przykłady znakowania miały miejsce w sztuce. Już w czasach starożytnych wielu malarzy i rzeźbiarzy podpisywało wykonane przez siebie prace, a rzemieślnicy od wieków nadawali charakter osobisty swoim produktom, podpisując je lub używając jakiegoś wyróżniającego ich prace symbolu.

Z technologicznego punktu widzenia gadżetami mogą być narzędzia, telefony i inne urządzenia elektroniczne, programy komputerowe, czy zaawansowane technologicznie zabawki, za którymi stoi najnowsza myśl techniczna, innowacja czy niekonwencjonalne podejście do tematu, a które z prostotą działania (i darmowością) nie mają nic wspólnego. Celem tego typu przedmiotów, poza samą użytecznością, może być zrobienie wrażenia, zaszokowanie, zadziwienie, a często po prostu dostarczenie rozrywki. W drugiej połowie XX wieku słowo gadget zaczęto kojarzyć z przedmiotem, który łączy w sobie takie cechy jak kompaktowość, mobilność, użyteczność (w stosunku do małych rozmiarów), a także łatwość obsługi. Idealnym przykładem takich gadżetów są szwajcarskie scyzoryki czy multitoole.

Gadżety są obecne w naszym życiu praktycznie zawsze, i często nie moglibyśmy się bez nich obyć,  podobnie jak choćby bez telefonów komórkowych, komputerów czy internetu. Można więc powiedzieć, że sporo dla nas znaczą. Są nawet ludzie którzy z polowania na gadżety związane ze swoimi ulubionymi  „tematami” uczynili część swojego życia i których kolekcje wyceniane są na ogromne sumy. Gadżety filmowe, reklamowe, związane z grami komputerowymi, popularnymi miejscami, znanymi ludźmi, ułatwiające i inspirujące poznawanie świata, oraz  zwyczajnie dostarczające rozrywki, stały się więc nierozerwalną częścią naszej rzeczywistości.

 

Źrodła:

(1) wyd. Readers digest, 1998

---

Autorem tekstu jest: Mr.Yoso

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Pendrive

Współczesny rozwój technologii niezwykle ułatwia nam życie. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu nikt myślał o tym, że będzie możliwe przechowywanie wszelkich danych na niewielkich nośnikach pamięci. Jeszcze jakiś czas temu triumf święciły dyskietki. Potem nadeszła era płyt CD, a dziś nośniki pamięci mieszczą się bez trudu w kieszeniach.

Taką możliwość daje nam pendrive – niewielkie urządzenie, które w dzisiejszych czasach bywa niezbędne.


Czym jest pendrive?
Pendrive to nic innego jak pamięć przenośna USB. Umożliwia nam przechowywanie danych. Specjalna konstrukcja urządzenia, poprzez port USB, umożliwia transportowanie danych między komputerem oraz wszelkimi innymi urządzenia, które wyposażone są w wejście USB.

Polska nazwa pendrive przyjęła się najprawdopodobniej od słów pen (długopis) i driver (napęd). Tak bowiem wyglądają najbardziej klasyczne nośniki danych. Swoim wyglądem mogą bowiem przypominać króciutki długopis ze skuwką.

W zależności od wersji USB oraz od szybkości pamięci Flash, urządzenia pendrive mogą mieć różną szybkość.

Różna jest również pojemność takiego urządzenia. Kiedyś „ze świecą” można było szukać pamięci o dużej pojemności. W dzisiejszych czasach na rynku znajdziemy mnóstwo urządzeń typu pendrive z pamięcią 512 MB, 1 GB, 2 GB, 4 GB, 8 GB, 16GB, 32GB, 64GB, 128GB. Istnieją także nośniki o pojemności 256GB („równowartość” mniej więcej 160 filmów w jakości dvd, trwających około 90 minut!).

Jak działa pendrive?
Warto wiedzieć, że pendrive to urządzenie typu Plug&Play. Znaczy to tyle, że urządzenie takie jest w stanie pracować zaraz po podłączeniu go do komputera bądź innego urządzenia z wejściem USB.

Do wyboru do koloru
W związku z tym, że pendrive’y są niezwykle funkcjonalne i nikt nie wyobraża sobie bez nich życia, urządzenia stale dostosowywane są do potrzeb użytkowników. Obecnie ich rozmiary są tak małe, że bez trudu zmieszczą się w maleńkiej kieszeni.

Wychodząc naprzeciw oczekiwaniom, producenci pendrive’ów dwoją się i troją, by czymś zaskoczyć swoich potencjalnych klientów. Urządzenia można wybierać nie tylko ze względu na szybkość, czy pojemność. W dzisiejszych czasach na porządku dziennym są pendrive’y w różnych kształtach i kolorach. Poza klasycznymi kształtami, można spotkać się z postaciami zwierząt, owoców, warzyw. Nowoczesne pendrive’y cechuje także bogata kolorystyka. Ostatnimi czasy popularne są urządzenia, które mogą spełniać rolę kreatywnych zabawek – można je dowolnie łączyć ze sobą tak, jak łączy się klocki.

W sprzedaży dostępne są pendrive’y, które mają nie tylko niebanalne kształty czy kolory, ale także wykonane są z różnych materiałów. Plastikowe urządzenia to już standard. Dziś w sprzedaży znajdują się nośniki gumowe, drewniane, skórzane, a nawet metalowe.

Bezpieczeństwo danych na pendrive’ach
Pendrive’y to urządzenia, które są niezwykle odporne na wstrząsy i upadki. W sklepach można nabyć także wersje, które odporne są na wodę i ogień. Dzięki temu ryzyko utraty danych jest niewielkie.

Drugą kwestią pozostaje ochrona danych przed osobami niepowołanymi. W sprzedaży dostępne są urządzenia, które mają wbudowane specjalne oprogramowanie wymagające wpisania hasła przed użyciem. Można nabyć także pendrive’y, które wyposażone są w czytnik linii papilarnych. Dzięki temu odczytanie przechowywanych danych jest niemożliwe przez osoby do tego nieupoważnione.


Źródło: Pendrive - izabela

Kupujemy projektor multimedialny

Można wydać kupę pieniędzy na telewizor. Można wydać jeszcze więcej na ekran wielkości kilkudziesięciu cali. Ale żaden z nich nie da Ci wrażenia wizyty w sali kinowej. To może zapewnić projektor multimedialny. Pytanie – jak go wybierać?

Rozdzielczość
Jedną z podstawowych cech, na którą każdy wybierający projektor multimedialny zwraca uwagę jest jego rozdzielczość. Można naturalnie decydować się na wartości maksymalne i kupować takie urządzenia, które na papierze oferują największą rozdzielczość, ale będzie to działanie nie do końca pragmatyczne. Może się bowiem okazać, że w jego wyniku kupimy sprzęt nie odpowiadający naszym potrzebom.

Jeśli planujemy wykorzystywać projektor multimedialny do stworzenia kina domowego, wystarczy nam rozdzielczość WVGA, czyli 854 na 480. Jeśli chcemy, żeby filmy wyświetlały się w lepszym niż DVD standardzie, powinniśmy sięgnąć po projektory o rozdzielczości WXGA, czyli 1280 na 720. Inaczej będzie, jeśli naszym celem będzie używanie projektora na dużej sali. Wówczas lepiej wybrać większą rozdzielczość, co powinno zapewnić odpowiednią jakość obrazu.

Kontrast
Realna wartość kontrastu podawana wg miary ANSI to 450:1. I takie wymagania spełnia większość projektorów. Co więcej, wystarczy ona do oglądania filmów w obrazie wysokiej jakości. Oczywiście, można szukać sprzętu o lepszych parametrach jednak nie zawsze będzie to sensownym wyjściem.

Żywotność lampy
Ile godzin filmów wytrzyma projektor multimedialny? To dobre pytanie. Standardowo – około 2 tysięcy. W trybie ekonomicznym można dorzucić jeszcze tysiąc. Wybierając sprzęt warto zwrócić uwagę na ten parametr i nie decydować się na taki, który ma niższą żywotność lampy. Jeśli tak będzie, dość szybko zostaniemy zmuszeni do wymiany projektora.

Poziom hałasu
Dźwięk wysokiej jakości, głośniki warte masę pieniędzy – to wszystko może nie dać odpowiedniego efektu, jeśli zakłócone będzie głośną pracą projektora. Dobrze jest więc sprawdzić, jaki hałas emituje sprzęt zanim dokonamy zakupu.

Waga i wielkość
Kto szuka projektora przenośnego, który będzie mógł schować do teczki i zabrać do kontrahentów lub znajomych, ten powinien zwrócić szczególną uwagę na tę właśnie cechę Dla reszty jest to sprawa drugorzędna. Ważne, żeby projektor pasował do miejsca na półce, które dla niego wyznaczyliśmy.

Gwarancja
Podobnie jak w przypadku żywotności lampy, także gwarancja ma znaczenie dla każdego, kto nie chce zbyt szybko płacić za to samo. Dziś większość producentów udziela jej na 24 lub 36 miesięcy. Jednak uwaga: na lampy udzielana jest o wiele krótsza gwarancja, nie przekraczająca często trzech miesięcy lub dwustu godzin pracy.

Cech, na które warto zwrócić uwagę jest wiele. Najważniejsze jednak, żeby dokonywać wyboru świadomie. Wiedząc, jakie są nasze oczekiwania i na co stać sprzęt będziemy w stanie świadomie zdecydować o tym, jaki projektor sprawdzi się w naszym przypadku. Bez ulegania marketingowym chwytom.


Źródło: Kupujemy projektor multimedialny - Karol Stopka

GPS - wprowadzenie

Autorem artykułu jest Krystian Wójcik

Technologie kosmiczne fascynują nas od początku swojego istnienia. Trudno się temu dziwić. Każdy z nas chyba pamięta filmy z Jamesem Bondem, kiedy to za pomocą satelitów brytyjski wywiad szukał "wrogów państwa". Co prawda takiej możliwości nie mają cywile, ale możemy poczuć „powiew kosmosu” dzięki GPS.

GPS to akronim słów Global Positioning System co w języku polskim oznacza Globalny System Pozycjonowania. Wyraz globalny nie jest żadnym stwierdzeniem na wyrost. GPS zapewnia praktycznie stuprocentowe pokrycie swoim zasięgiem Ziemi. Dokładniej, z prawdopodobieństwem 0,9996 z każdego miejsca na Ziemi widocznych jest co najmniej 5 satelitów, a jak wiadomo do prawidłowego działania wymagana są przynajmniej 4 satelity widoczne przez odbiornik w tym samym czasie (pozwala to określić pozycję w 3 wymiarach).  

 GPS nie jest jakąś specjalnie nową technologią. Początków systemu GPS, ale również innych systemów pozycjonowania satelitarnego, możemy dopatrzyć się już w latach 50. ubiegłego stulecia. Historia ta jest dosyć często przytaczana, kiedy mówimy o genezie GPS. Mianowicie był rok 1957. W roku tym grupa amerykańskich uczonych obserwowała radzieckiego satelitę Sputnik 1. Był to czas "zimnowojennego” napięcia pomiędzy USA, a ZSRR. Lata pięćdziesiąte były początkiem wyścigu zbrojeń, który przejawiał się między innymi w rozwoju technologii kosmicznych. Sputnik 1 był natomiast pierwszym sztucznym satelitą Ziemi. Amerykanie nie wiedzieli zbytnio z czym mają do czynienia, więc zlecili naukowcom, aby sprawdzili czy satelita ten jest jakimś zagrożeniem dla Stanów Zjednoczonych, bądź jego sojuszników. Uczeni odbierając sygnał radiowy, który był emitowany przez satelitę wpadli na pomysł, aby wykorzystać satelity, a w zasadzie sieć satelitów do wyznaczania pozycji na Ziemi.

 Zanim rozpoczęto właściwe prace nad GPS, opracowano inne systemy pozycjonowania o charakterze wojskowym. Był to między innymi system Transit, który opracowany był dla potrzeb marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych. Kolejnym systemem, który wykorzystywał satelity do pozycjonowania był TIMATION. Kolejne prace nad systemami pozycjonowania satelitarnego wiążą się już bezpośrednio z GPS, który jak i inne tego typu tworzony był z myślą o wojsku.

 GPS to wbrew pozorom jakie mogą wyniknąć z prostoty korzystania z urządzeń do pozycjonowania satelitarnego, bardzo zaawansowana technologia. Prace nad nim rozpoczęły się w roku 1973, a pełną operatywność GPS osiągnął dopiero w roku 1995. Jednak to nie oznaczało, że zakończyły się prace nad nim. Nic bardziej mylnego. GPS-Navstar wymaga ciągłej konserwacji i nadzorowania. Ciągle wystrzeliwane są nowe satelity, aby zastąpić stare i zużyte, bądź z powodu zaimplementowania jakichś nowych rozwiązań. Aby tak naprawdę uzmysłowić sobie z jak skomplikowanej technologii korzystamy warto przeczytać poniższy nagłówek.

 Struktura GPS sprawia, że każdy z nas fizyczny kontakt ma tylko z małą częścią tej technologii, a mianowicie z odbiornikiem sygnału radiowego. A tak naprawdę jest to ta najmniej zaawansowana część nawigacji satelitarnej, która posiada trójelementową strukturę, w której wyróżniamy segment kosmiczny, segment użytkownika oraz segment kontroli. Odbiorniki to urządzania tak zwanego segmentu użytkownika. Dużo ważniejszy jest segment kosmiczny, który tworzy złożona sieć satelitów nawigacyjnych, których zadaniem jest nieprzerwane emitowanie sygnału, który następnie odbierany jest przez poszczególne odbiorniki. Dla wyznaczania pozycji niezwykle istotny jest bardzo precyzyjny pomiar czasu, dlatego każdy satelita wyposażony jest w zegar atomowy. Ostaniem elementem GPS jest segment kontroli, który zwany jest również segmentem nadzoru. Zadaniem tego segmentu jest, jak sama nazwa wskazuje, ciągły nadzór pracy poszczególnych satelitów. Przede wszystkim chodzi tutaj o kontrolę orbit satelitów, jednak nie tylko.

---

Wójcik K. - więcej wiadomości o GPS, a także innych systemach pozycjonowania satelitarnego znajdziesz na > GPS - technologiagps.org.pl 

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Narodziny video

Autorem artykułu jest agata

Mówiąc najprościej video to technika umożliwiająca zapisywanie obrazu oraz dźwięku, z możliwością natychmiastowego ich odtwarzania.Słowo wywodzi się z języka łacińskiego gdzie video oznacza -widzieć, patrzeć, ale określa także rodzaj twórczości audio- wizualnej przy użyciu kamer video.

 

Wszystko zaczęło się w 1952 roku. Wtedy to BBC opracowało system VERA – (Vision Electronic Recording Apparatus), który stał się popularyzatorem rodzącej się technologii. System ten oparty był na nieruchomych głowicach, które odczytywały nawiniętą na szpulę taśmę. Poruszała się ona z zawrotną prędkością kilku metrów na sekundę przez co możliwe było nagrywanie jedynie krótkich, maksymalnie 15-to minutowych, czarno-białych filmów, o słabej jakości i chwiejnym obrazie.

W 1956 roku pojawił się system SECAM – pierwszy system kolorowej telewizji zastosowany w Europie. Został opracowany w zakładach Thomson we Francji, jako wynik francuskich aspiracji do stworzenia własnego standardu. Mniej więcej w tym samym czasie opracowano inny system nadawania koloru – PAL – tym razem w Niemczech. Oba systemy zastosowano po raz pierwszy w 1967 roku.

1969 rok to pojawienie się pierwszej, zamkniętej w kasecie taśmy. Pierwszym zastosowanym formatem był VCR ( Video Casette Recording ), zaproponowany w 1972 roku przez firmę Philips. Był on pierwowzorem późniejszych kaset VHS (Video Home Sytsem). Jednocześnie ten format wygrał z innym, amatorskim systemem nagrywania -Betamax. O porażce zdecydowała zbyt wysoka cena i brak promocji Betamaxu.

1982 rok to pojawianie się VHS w wersji mini, mianowicie VHS-C. Dzięki mniejszemu formatowi kaset wykorzystywano ją powszechnie w domowych kamerach.

Pięć lat później pojawił się kolejny format S-VHS (Super-VHS) Oznaczał on przede wszystkim zwiększanie częstotliwości, co zwiększyło rozdzielczość i wpłynęło na poprawę jakości oglądanych materiałów.

1993 to przełom i pojawienie się dysku Video CD ( Video Compact Disc) jako nośnika dla materiałów video, i jako poprzednika płyt DVD. Jakość obrazu VCD miała być podobna do tej z VHS, ale z powodu mniejszej rozdzielczości jakość obrazu była gorsza niż na nie zużytej kasecie VHS. Z kolei format VCD zapewnił taką samą jakość filmów bez względu na ilość i częstotliwość ich odtwarzania.

W 1994 roku pojawiły się pojęcia: Standard Definition: telewizja o standardowej rozdzielczości, w formacie cyfrowym, oraz High Definiotion – co oznaczało telewizję wysokiej rozdzielczości. Najszybciej została ona uruchomiona w Japonii i Stanach Zjednoczonych. Obecnie jest popularna w większości krajów europy. Zwiększona rozdzielczość oznacza większą ilość pikseli co sprawia, że obraz jest dokładniejszy, a wszystkie szczegóły są bardziej widoczne.

Dwa lata później pojawił się DVD(Digital Video Disc lub Digital Versatile Disc ).Jakość zapisu podobna jest do tej CD, ale dzięki zwiększeniu gęstości zapisu uzyskano o wiele większą pojemność.

O tytuł następcy formatu DVD walczyły technologie HD DVD i Blu-ray, Zwycięzcą został ten drugi,który na rynek wszedł w 2002 roku. HD DVD nie przyjęło się na rynku. System Blu-ray po raz pierwszy zastosowano w Japonii. Dzięki uzyciu niebieskiego lasera umożliwia zapisanie ogromnej ilości danych, dodatkowo daje możliwość zapisania materiałów video aż w trzech formatach.

Już zapowiadane jest pojawienie się nowego formatu Green-ray Disc – zapisywanego przy pomocy zielonej wiązki lasera, co ma umożliwić zapisywanie jeszcze większej ilości danych niż na dysku Blu-ray

2005 rok pojawianie się serwisu YouTube.YouTube stał się nie tylko kamieniem milowym dla rozwoju video w sieci.Obecnie oglądalność sięga ponad miliarda filmików dziennie!!!Co minutę pojawia się prawie 24 godziny nagrań.

---

agata b.

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Koniec GPS?

Autorem artykułu jest Adrian Gamrot

Medialną burzę wywołał raport Amerykańskiego Rządowego Biura Obrachunkowego (GAO) z 30 kwietnia tego roku. Czytamy w nim alarmujące wieści, iż już w przyszłym roku działanie systemu GPS może zostać poważnie zaburzone. Jednak czy rzeczywiście mamy powody do paniki?
Medialną burzę wywołał raport Amerykańskiego Rządowego Biura Obrachunkowego (GAO) z 30 kwietnia tego roku. Czytamy w nim alarmujące wieści, iż już w przyszłym roku działanie systemu GPS może zostać poważnie zaburzone. Jednak czy rzeczywiście mamy powody do paniki?

Amerykański system nawigacji satelitarnej zrobił w ostatnich latach niesamowitą karierę. Na popularyzację odbiorników GPS niewątpliwy wpływ miał spadek ich cen, dzięki czemu przeciętny Kowalski mógł pozwolić sobie na zakup takiego urządzenia. Nawigacja powoli staje się częścią standardowego wyposażenia każdego samochodu. Do tego pojawiły się telefony komórkowe wyposażone w odbiornik GPS, co sprawiło, że już niemal każdy miał z tym systemem bezpośrednią styczność. Nawigacja staje się nieodłącznym elementem naszej codzienności. Czy to się może zmienić?

Raport GAO wskazuje na opóźnienia w realizacji wartego, bagatela ponad 2 miliardy dolarów programu naprawczego. W planach pierwsze satelity miały zostać wymienione już w 2007 roku, jednak nie udał się tego uczynić do dziś. Raport zawiera również ostrzeżenie, że jeżeli Amerykańskie Siły Powietrzne nie podejmą odpowiednich działań, to już w 2010 roku wysłużone satelity zaczną opuszczać swoją orbitę. Co ciekawe przewidziany przez konstruktorów czas eksploatacji satelitów wynosi 10-11 lat, a niektóre z nich spędziły w przestrzeni już ponad 20 lat.

Czy grozi nam krach nawigacji satelitarnej?

Mimo, że GAO stwierdziła, że nie jest pewne, czy siły powietrzne będą w stanie wystrzelić nowe satelity na czas i zapewnić ciągłość usług komunikacyjnych to warto wziąć pod uwagę fakt, że korzystanie z systemu GPS jest coraz bardziej popularne. Światowy rynek GPS w 2013 roku osiągnie liczbę 900 milionów sprzedanych urządzeń. Systemu używa wojsko, geodeci, transport oraz zwykli ludzie.

Duży odsetek użytkowników znajduje się na terenie samych Stanów Zjednoczonych. Czy rząd USA ma zamiar zostawić swoich wyborców z niczym? Czy jest możliwe, że przez opieszałość urzędników czy niesolidność podwykonawców tak przydatny i użyteczny system przestanie działać? Czy ktokolwiek może przypuszczać, że taka potęga militarna jak Stany Zjednoczone może sobie pozwolić, żeby z dnia na dzień może zostać pozbawiona systemu nawigacyjnemu? Spowodowałoby to paraliż całej armii. Żadna rakieta nie trafiła by w cel, samoloty miałyby problemy z dotarciem na lotnisko. Otóż nie. Amerykanie zrobią wszystko, by system pracował bez zakłóceń. Start rakiet z nowymi satelitami przewidziany jest na listopad bieżącego roku.

Co prawda GPS ma konkurencję w postaci rosyjskiego Glonass-u, europejskiego Galileo, czy chińskiego Compass-u, jednak nie sądzę żeby te systemy osiągnęły pełną funkcjonalność i pokrycie całego globu wcześniej niż w 2013 roku. Nie wydaje mi się również, żeby Amerykanie zgotowali nam i sobie 3 lata „ciemności” nawigacyjnej.

Wniosek jest prosty. GPS musi działać. Amerykański rząd wie o tym najlepiej, dlatego woli dmuchać na zimne i alarmuje póki jest na to czas. Oczywiście pewności nigdy nie ma. Dlatego może warto zainteresować się odbiornikami odbierającymi sygnały zarówno amerykańskich, jak i rosyjskich satelitów (więcej tutaj) i być gotowym na każdą ewentualność?

Źródło: www.gao.gov
---

Autor artykułu jest redaktorem naczelnym serwisu goGPS, w którym zbierana jest cała dostępna wiedza o nawigacji satelitarnej.
goGPS - nawigacja dla Ciebie

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl

Nawigacja GPS - krótka historia

Autorem artykułu jest Krystian Wójcik

Czy korzystając z nawigacji GPS zastanawiałeś się kiedykolwiek jakie były jej początki? Nawigacja GPS tworzona była z myślą o zastosowaniach militarnych. Dopiero pewne tragiczne wydarzenie spowodowało, że zdecydowano się ją udostępnić cywilom.

Nawigacja GPS – narodziny koncepcji

Początków nawigacji GPS możemy doszukać się już w roku 1957. Mimo, że zdarzenie to nie jest początkiem prac nad nawigacją GPS, to uznajemy je za początek prac nad systemami nawigacji satelitarnej. Co wydarzyło się w 1957 roku? Naukowcy  z John Hopkins University w Baltimore, obserwowali radzieckiego satelitę Sputnik 1. Celem ich obserwacji miało być zbadanie, czy ta radziecka satelita zagraża w jakimś stopniu bezpieczeństwu Stanów Zjednoczonych. Trochę przypadkowo naukowcy ci odkryli, że sygnał satelitarny może być wykorzystywany do lokalizowania pozycji. To wydarzenie spowodowało rozpoczęcie prac nad systemem nawigacji satelitarnej.

Pierwszym systemem nawigacji satelitarnej była nawigacja TRANSIT. Powstała ona na początku lat 60. ubiegłego wieku. System Transit wykorzystywał 5 satelitów i potrzebował kilku godzin do aktualizacji pozycji. Kolejnym systemem, nawigacji satelitarnej był system TIMOTION.

Nawigacja satelitarna o zasięgu globalnym

W 1973 r. Departament obrony Stanów Zjednoczonych podjął decyzję o stworzeniu nawigacji satelitarnej o zasięgu globalnym. Nowy system nawigacji miał powstać na bazie nawigacji TRANSIT oraz TIMOTION. To wydarzenie możemy uznać za właściwy początek nawigacji GPS.

Tragedia nad Związkiem Radzieckim

Nawigacja GPS od samego początku tworzona była z myślą o zastosowaniach wojskowych. Dopiero tragiczne wydarzenie jakie miało miejsce w 1983 r. spowodowało udostępnienie nawigacji GPS cywilom. Co zdarzyło się 1983 roku? Koreański samolot pasażerki, podczas złej pogody zboczył z kursu i znalazł się nad terytorium Związku Radzieckiego. Radzieccy dowódcy wojskowi zdecydowali się zestrzelić samolot. Po tym wydarzeniu prezydent Regan zdecydował się udostępnić nawigację GPS cywilom. 

Pełna zdolność operacyjna

Nawigacja GPS osiągnęła pełną operatywność (Full Operational Capability, FOC) 17 lipca 1995 roku. Oznaczało to globalne pokrycie zasięgiem nawigacji GPS Ziemi.

Wyłączenie Selective Availability

Mimo, że nawigacja GPS została udostępniona cywilom w 1983 r., to jednak sygnał satelitarny był celowo zakłócany, aby zmniejszyć precyzję wyznaczania pozycji. Był to tzw. mechanizm Selective Availability. Powodował on błędy podczas pozycjonowania w granicach 100m. Chwilowo mechanizm Selective Availability nie działał w latach 1990-1991 (został wyłączony na czas I wojny w Zatoce Perskiej). Definitywnie mechanizm Selective Availability wyłączono 1 maja 2000 roku.

---

Artykuł pochodzi z serwisu www.Artelis.pl